Πώς έγινε η ζωή μας ?

Έχω πολύ καιρό να γράψω ..
και επιτέλους βρίσκω λίγο χρόνο να το κάνω..
Δεν ξέρω τι να πω από που να αρχίσω..
Ξέρω ότι έχω μιζέριασει.
εδώ και αρκετές μέρες έχω χαλασμένη διάθεση και ελάχιστο κουράγιο για να αντεπεξέλθω στην καθημερινότητα μου.
'Όλα γύρω μου δυσοίωνα ,όλα όμως...
Η χώρα μου καταρρέει,ο κόσμος όλος υποφέρει,πονάει,δυστυχεί και το χειρότερο σταμάτησε πια να ελπίζει..
Μέσα στο jumbo την ίδια μέρα άκουσα πέντε μανούλες να εξηγούν στα μικρά τους
πως δεν έχουν άλλα λεφτά για να πάρουν κι άλλο παιχνίδι.
Ένα μόνο ,όχι άλλο ακόμα κι αν αυτό το άλλο κάνει 1.50 ευρώ!!!
Στα mc donalt's εχθές το ίδιο μια οικογένεια τσακωνόταν γιατί τα ψώνια του super market ξεπέρασαν τα 100 ευρώ.

Όλοι αγκομαχούν ,υποφέρουν ψάχνουν ένα λόγο να κρατηθούν να ζουν την κάθε μέρα απλά για να επιβιώνουν χωρίς όνειρα χωρίς σχέδια για το μέλλον.

Ο κόσμος έχει τρελαθεί...πάει αυτό ήταν σε λίγο καιρό θα φάμε ο ένας τον άλλον ..
αφού έτσι κι αλλιώς δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο..

Ζω έναν πόλεμο ...βγαίνω από το σπίτι και δεν ξέρω αν θα ξαναγυρίσω πίσω.
Θάνατος παντού..και πάντα κατα λάθος..
Συμπεριφέρομαι στους δικούς μου σαν να είναι πάντα η τελευταία φορά που τους βλέπω.
Θέλω να μιλήσω με όσους πλήγωσα να τους πω μια λέξη μόνο γιατί δεν θέλω να έχω το βάρος μέσα μου ότι υπήρξα μικροπρεπής ότι υπήρξα "κακός" άνθρωπος.

Φοβάμαι πολύ ...
Κλαίω με το παραμικρό..
Νιώθω αδύναμη και ευάλωτη...

Δεν μπορώ άλλο να ακούω για θανάτους ..
Τι πιο φριχτό από το να σε καίνε ζωντανό???????

Ο άντρας μου με πιέζει να φύγουμε να πάμε Αυστραλία..
όλοι αυτό μου λένε..
μα όλοι μου η ζωή είναι εδώ...
αυτό που είμαι έγινε εδώ σε αυτή τη γη σε αυτά τα μέρη..
εδώ αγάπησα ,εδώ έκλαψα,εδώ ονειρεύτηκα ,εδώ έγινα μανούλα και εδώ θα συνεχίσω να παλεύω..

Η ημέρα της μανούλας σήμερα..
χρόνια πολλά στις μανούλες όλου του κόσμου.

ΜΑΖΙ ΣΑΣ....

Κάποτε πριν κάποια χρόνια κάποιο μπλόγκ με είχε κάνει να κλάψω πολύ πικρά με αποτέλεσμα από εκεί και μετά να βλέπω όλο αυτόν το διαδικτυακό κόσμο αλλά και ότι σχετιζόταν με αυτόν σαν κάτι που έπρεπε πάντα να φοβάμαι γιατί θα μου κάνει κακό.
Είχα πιστέψει βαθιά μέσα μου πως όλο αυτό το πράγμα έχει φτιαχτεί για να κάνει κακό, οπότε όσο πιο μακρυά του βρίσκομαι τόσο πιο ασφαλείς θα είμαι!
Με το καιρό όμως η φοβία μου για το νέτ κάπως ξεπεράστηκε και με αφορμή τη γέννηση του γιου μου άνοιξα ένα νέο blog και άρχισα και πάλι να γράφω πολλά και διάφορα.
Δε φαντάστηκα ούτε για μια στιγμή πως αυτό το μικρό και ασήμαντο μπλογκάκι θα γινόταν η αφορμή για να ξεκινήσει ένας μεγάλος (για ΄μένα) αγώνας.

Και αναφέρομαι στην έκκληση μου για βοήθεια στην οικογένεια του Νίκου.
Στάθηκα πραγματικά πολύ τυχερή γιατί γνώρισα ανθρώπους με αγάπη για τον διπλανό τους που έδειξαν ενδιαφέρον και έκαναν κι αυτοί με τη σειρά τους ότι μπόρεσαν.
Και μπόρεσαν πολλά πάρα πολλά.
Αρκουδάκια,αντιδραστικοί,μπαλόνια,κάποιες άλλες Κατερινούλες και ένα σωρό άλλοι άπλωσαν το χέρι τους και άνοιξαν την αγκαλιά τους ο καθένας με το δικό του τρόπο και έκαναν την Ίλντα να αρχίσει να παίρνει λίγη δύναμη.
Το ίδιο έκαναν και πολλές μαμάδες.
Μέσα από το φόρουμ parents και αφού κλειδώθηκε μια φορά το θέμα που είχα ανοίξει τελικά αποδείχτηκε πως υπάρχουν εκεί έξω πολλοί Άνθρωποι ακόμα που δε γυρνάνε την πλάτη αδιάφορα στον όποιο πόνο.

Και λιθαράκι λιθαράκι λίγο ο ένας λίγο ο άλλος χτίσαμε όλοι μαζί έναν τοίχο πολύ μεγάλο και ακόμα χτίζουμε...
για την ακρίβεια φτιάξαμε μια μεγάλη βάρκα στην οποία έχει μπει μέσα η Ίλντα και περνάει σιγά σιγά και κάποιος πιο ανώδυνα την δυσκολία των ημερών.

Όλοι μαζί γεμίσαμε ένα ψυγείο,ντύσαμε και ταίσαμε ένα μικρό μωράκι,πληρώσαμε το νοίκι αλλά και το ρεύμα και το νερό και τα κοινόχρηστα ,ναι ναι ναι πληρώσαμε όλα εκείνα που έπρεπε να πληρωθούν και πάλι έμειναν!
Γεμίσαμε μια καλάθα παιχνίδια,στρώσαμε μια κούνια και καινούρια κουβερτάκια,
πήραμε φάρμακα και με άλλα λόγια αποδείξαμε πως όλοι μαζί μπορούμε πολλά.

Δεν έχω λόγια
ένα ευχαριστώ δεν φτάνει και το ξέρω..
μα ΄θέλω να το πω εγώ σαν Κατερίνα.
Ευχαριστώ όλους εσάς που ανταποκριθήκατε με όποιο τρόπο μπόρεσε ο καθένας.
Έγινε μια μεγάλη και συλλογική δουλειά που ανακούφισε κατά πολύ την κοπέλα αυτή και της έμαθε πως ακόμα κι όταν χάνεται αυτό που τόσο αγαπάς η ελπίδα πάντα υπάρχει.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΑΠΌ ΚΑΡΔΙΆΣ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΠΟΛΎ


ΣΤΟΥΣ :

ΓΙΑΝNΗΣ Α΄,ΓΙΑΝΝΗΣ Β΄,ΔΑΝΑΗ,ΕΛΕΝΗ,ΜΑΡΑΚΙ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑ,ΚΑΤΕΡΙΝΕΣ,ΑΡΙΑ,ΕΙΡΗΝΗ,ΜΑΝΟΥΛΑ,
ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΜΠΛΟΓΚΑΡΙΣΜΑ,ΓΙΑΝΝΑ,ΣΠΥΡΟΣ,ΚΑΡΕΜΠΕ (ΟΧΙ Ο ΓΝΩΣΤΟΣ ΑΛΛΟΣ),
ΗΛΙΑΝΝΑ,ΚΩΣΤΑΣ,ΝΙΚΟΛΕΤΑ,ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗ,ΔΗΜΗΤΡΑ.

ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΟΥΛΗ ΜΟΥ ΤΟΝ ΑΦΑΝΗ ΗΡΩΑ ΤΟΝ ΠΙΟ ΣΥΜΑΝΤΙΚΟ ΜΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΒΟΗΘΟ ΜΟΥ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ!!